ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

με αυτή τη διάθεση θα σας δώσω ραντεβού το Σεπτέμβρη.....καλά ταξίδια ψυχής και πνεύματος, ξεκούρασης, χαλάρωσης και με καινούριες μπαταρίες να ετοιμαστούμε για τα δώρα που μας επιφυλλάσσει το μέλλον.....ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ....

.....ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ.....

Ο Ιούνιος βαδίζει προς το τέλος....ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού....κάθομαι στο δροσερό αεράκι της βεράντας μου και βλέπω τα φώτα των σπιτιών που το ένα σβήνει μετά το άλλο για να υποδεχτούν τον ύπνο...τα βήματα της ζωής μας...σκέφτομαι σβήνουν κι αυτά ένα-ένα καθώς αφήνουμε πίσω μας τους μήνες, τα καλοκαίρια, τα χρόνια, τις μέρες...το ρολόι δεν σταματά ποτέ κι εμείς στο παρά πέντε να προλάβουμε όχι να δούμε τι κάναμε ως τώρα αλλά το αύριο, αυτό το αβέβαιο και αόριστο χρονικό σημείο που όλοι ξέρουμε πότε έρχεται αλλά κανείς δεν μπορεί να το ορίσει....και κάνουμε σχέδια..και όνειρα...και σκέψεις για κάτι αόριστο και ο μύχιος φόβος παραμονεύει....ναι ξέρετε αυτός που λέει ότι πρέπει πάντα να έχεις ένα πλάνο ζωής....κι αν δεν έχω; αν δεν θέλω να σχεδιάσω τίποτα; αν θέλω απλά να ζήσω -που και αυτή η λέξη είναι αόριστη και προσδιορίζεται συνήθως από το αντίθετό της -ζω απλά δεν έχω πεθάνει.
και όλα αυτές οι σκέψεις κάτω από τον ουρανό με τα αστέρια- αλήθεια πόσα είναι; να μια ερώτηση που δεν μπορώ να απαντήσω που όμως δεν με ενοχλεί που δεν τη ξέρω....αλλά μου αρέσει πολύ που υπάρχουν....με βοηθούν να προσδιορίσω την εποχή, τη χρονική στιγμή, να ονειροπολήσω αλλά και να μη σκέφτομαι τίποτα.....αρκεί που βρίσκονται στο ίδιο σημείο πάντα όσα καλοκαίρια κι αν έχουν περάσει....θυμάμαι όταν ήμουν πιο μικρή πίστευα ότι θα άπλωνα το χέρι μου και θα τα άγγιζα...ή τουλάχιστον θα μπορούσα να πιάσω εκείνα που έπεφταν....στενοχωριόμουνα πολύ γιατί δεν ήξερα που πήγαιναν όταν έπεφταν......εκείνα τα όνειρα νοσταλγώ...είχαν τόση αθοώτητα....και τώρα μετά από τόσα χρόνια στο ίδιο σημείο με άλλες σκέψεις...."πιο μεγάλες"....μεγαλώνουμε και μεγαλώνουν κι αυτά....αλλάζουν....είναι πιο σύντομα....σαν να κρύβουν και την απάντηση μέσα τους........ΝΑ!! έπεσε ένα αστέρι αλλά τώρα ξέρω που πάει....το έμαθα...τουλάχιστον δεν στενοχωριέμαι που έπεσε....και γαμώτο...μ΄αυτά και με εκείνα ούτε την ευχή μου δεν πρόλαβα να κάνω.....

ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΦΥΓΑΜΕ;

...μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι μπορώ με ένα κλικ να υψώσω τα χέρια μου στον ουρανό και να πάρω ότι θέλω.....μια μικρή και τόσο απλή κίνηση αρκεί και όλα θα αλλάξουν θα γίνουν όπως το έχω ονειρευτεί μέσα από τις περιδιαβάσεις μου.... αλλά...το μετανιώνω 'ισως γιατί επιθυμώ κατά βάθος να χάνομαι και να ονειροπολώ να πιστεύω στο μάταιο και στο μη εφικτό...ίσως να φοβάμαι ότι μαζί μου θα πάρω και τις ρίζες μου και δεν το θέλω....αρέσει στους ανθρώπους να πατάνε σταθερά στη γη....νιώθουν ασφαλείς...ίσως να νομίζουν ότι μπορούν και την ορίζουν με τις πράξεις τους.....πράγμα απατηλό γιατί τίποτα δεν ορίζουμε.....ούτε την οντότητά μας...ούτε τα όνειρα δεν μας ανήκουν...γυμνοί κάνουμε την εμφάνιση στον κόσμο....και ενώ ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε δεν ορίζουμε το πως ούτε το πότε ούτε αν θα προλάβουμε να πούμε το τελευταίο αντίο....γυμνοί όπως ήρθαμε ή ντυμένοι....τίποτα δεν μας ανήκει και αναρωτιέμαι μήπως αυτό μας κάνει τελικά πιο ελεύθερους.....αλήθεια πως θα ήταν ο κόσμος αν τα δέντρα κρέμονταν από τον ουρανό και βλέπαμε πόσο βαθειές είναι οι ρίζες τους; δεν θα είχε ενδιαφέρον γιατί όλα τους τα μυστικά θα ήταν σε κοινή θέα....μας αρέσει η έκπληξη και κυρίως όταν δεν μπορούμε παρα να μαντεύουμε τι κρύβεται κάτω από κάθε τι που θεωρούμε στέρεο...

Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

" Ο δρόμος που έκανα ως εδώ δεν είναι παρά ένα στοίχημα που στην πραγματικότητα δεν έχω κερδίσει ακόμα" διάβασα κάπου. Αλήθεια ποιό είναι το στοίχημα για τον καθένα μας που υπάρχει εδώ; Για μένα από πάντα ήταν να συμφιλιωθώ και να συγχωρήσω τον δαίμονά μου. Οχι να συμβιβαστώ, αλλά να αποδεχτώ την ύπαρξή του στη ζωή μου. Είναι πολύ δύσκολο γιατί δεν είναι ξεκάθαρο τίποτα στην διαδρομή. Ωστόσο ο δαίμονας έχει άπειρα πρόσωπα και προσωπεία και μορφές και δεν ξέρεις πως θα σου εμφανιστεί και πότε. Ετσι λοιπόν από την αρχή του παιχνιδιού οι κανόνες και αυτοί μεταλάσσονται συνεχώς. Βέβαια έχει νόημα αυτή η εσωτερική πάλη; Δεν έχω την γενική απάντηση που να αφορά όλους. Εκείνο που ξέρω είναι πως κάθε βήμα προς την αποδοχή και τη συμφιλίωση μαζί του με οδηγεί σε άγνωστα εσωτερικά μονοπάτια ως τώρα έτοιμα για εξερεύνηση. αυτή είναι η νίκη μου....σταδιακή, μικρή, μα τόσο ουσιώδης...
....και μη ξεγελάει η φωτογραφία για την ισάδα του δρόμου ....στη πραγματικότητα έχει και στροφές, κίνηση, γκρεμούς αλλά αυτή δεν είναι και η μαγεία του ταξιδιού; ισως αυτή η φωτογραφία να είναι η κατάληξη που και πάλι κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε θα έρθει και με ποιο τρόπο.

ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ.....

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ....ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΕΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ....

.....Ο ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ....

η περιδιάβαση μου την Κυριακή με πήγε στο "ΣΧΟΛΕΙΟΝ" της Πειραιώς. Εκεί ταξίδεψα στην ζωντανή ζωγραφική του Κώστα Τσόκλη. Ενοιωσα όλες μου τις αισθήσεις να δονούνται....έμεινα έκθαμβη....ανατρίχιασα...με ορισμένα μάλιστα εκθέματα αηδίασα....με άλλα πάλι ταξίδεψα στο παρελθόν, σε αγαπημένες στιγμές, ξεθωριασμένες από το χρόνο και ηθελημένα αφημένες στη λήθη κάποιες από αυτές....η πιο σημαντική στιγμή όμως για μένα ήταν όταν αντίκρυσα τον ΟΔΟΙΠΟΡΟ....στο έργο αυτό αναγνώρισα τον εαυτό μου, το ταξίδι που κάνω μέσα στη ζωή και στο πιο βαθύ μου εαυτό..... "την επιθυμία της φυγής αντί να την κάνω πράξη φυσική την έκανα έργο τέχνης και φόρτωσα σε αυτό την ευθύνη της εγκτάλειψης και την ελπίδα της λύτρωσης..." λέει για το έργο του αυτό ο ίδιος ο Τσόκλης. Μέσα στη κόκκινη βαλίτσα, ο οδοιπόρος έχει όλο του το βιος, και τα πράγματα εκείνα που ποτέ δεν πρόκειται να απαλλαγεί...τα ελατώματα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα...όλα όσα μας καθορίζουν, μας οριοθετούν και μας κάνουν να είμαστε απλά "εμείς", ο καθένας μας...

...ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ 1....

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο
πολύ τα ζώα. μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα,
είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε
επίδειξη του θεόρατου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του.... όμως, μετά
την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος
συνεχώς σε ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε δεμένα τα
πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό και και έμπαινε σε ελάχιστο βάθος
μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν
ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα
μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.

το θεωρούσα αληθινό μυστήριο

μα τι τον κρατάει; γιατί δεν το κάνει;

όταν ήμουν 5 ετών πίστευα ακόμη στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή έναν θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου απάντησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος και για αυτό δεν το έσκαγε. Εκανα τότε την προφανή ερώτηση "κι αφού είναι δαμασμένος γιατί τον αλυσοδένουν;"

δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Μετ ο καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα- ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία για να ανακαλύψει την απάντηση

Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΑΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΔΕΝΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΟΜΟΙΟ ΠΑΛΟΥΚΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΣ.

Αυτός λοιπόν ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί ο δυστυχής. η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι δεν αμφισβήτησε ποτέ σοβαρά αυτήν την ανάμνηση.

Ετσι είναι...'ολοι είμαστε λίγο πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου...περιδιαβαίνουμε το κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, α΄λώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν ήμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε. Πάθαμε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα" ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΩ"

όταν μερικές φορές νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε:" Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω"

Ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε αν μπορούμε να σταματήσουμε να ζούμε στην ανάμνηση αυτή είναι να προσπαθήσουμε πάλι με όλη μας τη ψυχή...

(η ιστορία περιλαμβάνεται μαζί με πολλές άλλες στο βιβλίο του ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ με τίτλο " Να σου πω μια ιστορία διηγήσεις που μ΄έμαθαν να ζω")